[อะไรเนี่ย อยู่ดีๆ ก็คึกอัพ Blog =w=;;]

สวัสดีค่า

เพิ่งสอบ sum เสร็จเมื่อวานซืน แล้วรู้สึกพลังงานหดหาย ไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรเล้ย ทีแรกก็กะว่าได้หยุดยาวตั้งสี่วันจะได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง แต่ล่วงมาเย็นวันนี้ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากอ่านอิคิงามิแล้วนั่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร (ว่างปุ๊บอ่านการ์ตูนปั๊บ ช่วงเปิดเทอมมันแทบไม่ได้อ่านจริงๆ นะ T^T อย่าว่าแต่วาดเลย) อยากจะใช้เวลาให้มีคุณค่ามากกว่านี้จังน้า ตั้งแต่เข้าเตรียมรู้สึกเวลา(ว่าง)มีค่ามากกกก แรร์สุดๆ แต่พอว่างขึ้นมาก็ไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรซะงั้น

เอางานส่งครูมาแปะค่ะ เผื่อ feedback (ถ้ามี) จะทำให้มีกำลังใจขึ้นมาหน่อย .___.;; จะเรียกว่าเป็น 'โปรเจคต์' ได้ไหมน้า? เป็นงานวิชาภาษาอังกฤษอ่าน-เขียน อ.ให้แต่งนิยายภาษาอังกฤษมาเรื่องนึง แล้วมีภาพประกอบ เป็นงานกลุ่มที่คนเยอะมากกก แต่ทำกันอยู่ 3-4 หน่อ งานวิชาอื่นก็มากมายมหาศาล กว่าจะมีเวลานั่งทำโปรเจคต์นี้ก็เหลือเวลาอีก 2 วันจะส่งแล้ว ไม่มีเวลามานั่งแบ่งงานกันแล้ว สุดท้ายคนที่ควรจะทำก็ต้องทำ (อา .. นี่แหละ เรื่องธรรมด๊า..) คนนึงแต่งเรื่องเป็นภาษาไทย อีกสองคนนั่งแปลจากไทยเป็นอังกฤษ แต่งไปแปลไปแบบเรียลไทม์เลย สำนวนนัวมากๆ 55 ปั่นกันวันเสาร์-อาทิตย์ ต้องขอบคุณ Windows Live Messenger ที่ทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม ทำให้งานใหญ่ลุล่วงไปได้ในเวลา 2 วัน จากที่อ.ให้เวลาเป็นเดือน

งานในส่วนของเราคือภาพประกอบ ซึ่งก็คือ manga 3 หน้านี่ล่ะค่ะ เป็นคล้ายๆ ช่วง intro แนะนำเรื่อง+ตัวละคร แล้วก็ทำปกนอก ปกใน แล้วก็แปลอีกครึ่งนึง เนื้อเรื่องที่แปลเป็นภาษาอังกฤษแล้วมี 21 หน้าเวิร์ด ทึ่งตัวเองและเพื่อนทั้งสองมากที่ปั่นกันไปได้ในเวลา 2 วัน =w=;; ส้มแต่งเรื่องได้วายแบบแอบไม่มิด ส่วนมิ้วซึ่งไม่ใช่สาววายก็แปลกับเราไปบ่นไป 55

เรื่องก็จะประมาณว่า พ่อพระเอกของเราเนี่ยเป็นแวมไพร์ แต่ดันไปหลงรักเป็นเพื่อนสนิทกับมนุษย์ แล้วก็เลยมีปัญหากับท่านพ่อซึ่งเป็นท่านลอร์ด แล้วพระเอกก็ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เป็นมนุษย์ theme ของเรื่องที่ตั้งใจจะนำเสนออ. ก็เกี่ยวกับมิตรภาพ (แต่ที่จริง มัน shonen-ai ชัดๆ)

อันนี้วาดตอนออกแบบคาแรกเตอร์ พระเอกชื่อ Hector

นายเอกชื่อ Earl

ตอนวาดเป็น thumbnail แล้วไม่เหมือนที่ออกแบบไว้ทั้งคู่เลย 55 เปลี่ยนหน้านายเอกนิดนึงให้เข้ากับบทพูด ส่วนพระเอกน่ะ .. (กรุณาดูเอาเองค่ะ เฮ้อ ..)

..

ไลท์เวอร์ชั่นผมสีเข้มชัดๆ!! มันชินมือมากเกินไปสินะ =[]=!!
ติดสกรีนคอมตอน 4 ทุ่มวันอาทิตย์ กำหนดส่งงานวันจันทร์ รีบได้แค่นี้ล่ะค่ะ T T งานก็เส้นดินสอล้วนๆ ไม่มีเวลาลงหมึก (ได้ขนาดนี้ก็บุญแล้วค่ะอ. =v=;;) ส่วน manga นี่เราเขียนบทพูดเอง ที่ส่งอ.ไปเป็นตัวพิมพ์ แต่หาไฟล์ไม่เจอ ทนอ่านลายมือนิดนึง ฮ่าๆ (แอบมี artist's commentary ด้วย..)

(ตีเส้นเอียงชะมัดเลยเนอะ..)

ปกหน้าค่ะ ชื่อเรื่อง What if a Vampire..
[ข้าล่างชื่อเรื่องแฮป Lyric เพลง Why Don't You and I ของปู่ Santana มา]

ปกใน+หน้าที่อยู่หลังหน้าสุดท้ายของเนื้อเรื่อง

ส่วนเนื้อเรื่องก็จะมีแต่ text text และ text .. ขอตัดบางตอนที่ชอบมาแปะนะ

           The chill air of dark night was joined by little raindrops pouring down from the sky. The vast black cloth above the earth was blank. All the stars were hidden. Even the moon didn’t dare to show its glorious face. Houses were closed, just a few still had some lights emitting through the windows. Maybe people in those houses hadn’t finished enjoying themselves yet, and the rest were sleeping peacefully, of course. Some might be tossing and turning restlessly, but…was there anyone unlucky enough to have a nightmare?

^
ส่วนหนึ่งของบทนำเรื่อง by มิ้ว ภาษาไฮโซสุดฤทธิ์ แปลแบบว่าแทบจะสลับกันหน้าเว้นหน้า แต่ต่อกันเนียนเฉยเลย

แล้วก็เริ่มเรื่องโดยการพร่ำของพ่อเฮคเตอร์ ส่วนนี้เราเป็นคนแปล (มันถึงได้รั่ว)

             I’m Hector, one of those wicked vampires who have to drink human’s blood every night to stay alive and healthy. And I was a big paying customer of this café. Well, I didn’t mean to. Actually it’s quite unreasonable. Oh, look, the source of my confusion, here he came.

             Earl

             How did I know his name? Surely, I didn’t ask him. We had never talked. I just heard the café’s master and other waiters called him. He was quite strange.. Actually, smiling all the time was rather maddening, but there’s a huge exception when it came to Earl’s smile. It was bright and genuine like he really meant it. He was of few persons who smiled at me like that. Wait, why am I babbling about this? Not that I cared about it that much whether anyone feel good enough about me to smile at me anyway.

ไม่นับบทนำ ระดับภาษาในเรื่องก็ประมาณนี้แล (ภาษาก็เวิ่นเว้อไม่แพ้ tense ..แรกๆ อย่างกับ Sophie Kinsella เวอร์ชั่นผู้ชาย หลังๆ เริ่มเครียด ตอนจบเศร้าซะงั้น) แถมเรายังเป็นคนออกไอเดียว่าให้แต่งในมุมมองของบุคคลที่ 1 (หาเรื่องไงคะ - -) ผลคือ tense เวิ่นเว้อสุดๆ 21 หน้า มี error กี่ที่ก็ไม่รู้ แต่ถ้าไม่นับความรั่วแล้วเราภูมิใจมากกก แถมเวอร์ชั่นตอนยังไม่แปลเป็นภาษาอังกฤษก็ภาษาดีน่าอ่านเลยล่ะ สมกับที่คนแต่งเป็นกิฟต์ไทย ไว้ลายสุดๆ ตอนปรินท์เสร็จรวมเป็นเล่มส่งอ. แล้วเหมือนโดจินเลย 55 เสียแต่ว่าเป็นสันรูด.. =w=;; โล่งใจมากที่โปรเจคต์หนังสือนิยายทำมือส่งอ.เสร็จไปด้วยดี : D ขอให้ได้คะแนนเต็มทีเถิดดดด เอามาโปะคะแนนสอบหน่อย T^T เอา passage อะไรมาออกคะ? ยากได้อีกกกก

อ้อ เราทำ How to CG ภาพ Beyond Birthday เอนทรีที่แล้วเป็นงานชมรม อยากเอามาลงแต่ไม่กล้า = =;; มีใครอยากอ่านมั้ย .. จะได้เอาลง